نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد بزرگسالان مبتلا به اوتیسم، به‌ویژه در سنین بالاتر، ممکن است بیشتر از افراد فاقد اوتیسم در معرض بروز علائم حرکتی مرتبط با بیماری پارکینسون قرار داشته باشند. بر اساس این پژوهش، حدود ۳.۸ درصد از افراد ۴۵ ساله و بالاتر مبتلا به اوتیسم، علائمی مانند لرزش و اختلالات حرکتی مرتبط با پارکینسون را تجربه می‌کنند؛ در حالی که این میزان در افراد فاقد اوتیسم و ناتوانی ذهنی کمتر از ۱.۶ درصد گزارش شده است.
ارتباط اوتیسم و افزایش احتمال علائم پارکینسون
این مطالعه با تحلیل اطلاعات نزدیک به ۵۷ میلیون آمریکایی ۴۵ ساله و بالاتر انجام شده است که در فاصله سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ از خدمات درمانی استفاده کرده بودند. پژوهشگران با بررسی این داده‌ها، میزان شیوع علائم موسوم به پارکینسونیسم را در گروه‌های مختلف مقایسه کردند.
پارکینسونیسم به مجموعه‌ای از علائم حرکتی گفته می‌شود که ممکن است در بیماری پارکینسون نیز دیده شوند؛ از جمله لرزش، کندی حرکت و مشکلات حرکتی. بنابراین، مشاهده این علائم لزوماً به معنای تشخیص قطعی بیماری پارکینسون نیست.
ناتوانی ذهنی و اوتیسم؛ تفاوت در میزان بروز علائم
بر اساس نتایج گزارش‌شده، میزان بروز علائم حرکتی مرتبط با پارکینسون در گروه‌های مختلف به این ترتیب بوده است:
- افراد مبتلا به اوتیسم: حدود ۳.۸ درصد
- افراد دارای ناتوانی ذهنی: حدود ۴.۳ درصد
- افراد مبتلا به اوتیسم و ناتوانی ذهنی: نزدیک به ۴.۹ درصد
- افراد فاقد اوتیسم و ناتوانی ذهنی: کمتر از ۱.۶ درصد
این آمار نشان می‌دهد گروه‌هایی که با اوتیسم یا ناتوانی ذهنی زندگی می‌کنند، در داده‌های بررسی‌شده میزان بالاتری از علائم پارکینسونیسم داشته‌اند.
تأکید پژوهشگران بر پایش تغییرات حرکتی در بزرگسالی
گرگ والاس، پژوهشگر ارشد این مطالعه و استاد علوم گفتار، زبان و شنوایی در دانشگاه جرج واشنگتن، اعلام کرده است که نتایج پژوهش نشان می‌دهد بزرگسالان مبتلا به اوتیسم بیشتر در معرض علائم حرکتی مرتبط با پارکینسون قرار دارند.
به گفته والاس، این علائم را نباید صرفاً به مشکلات حرکتی مادام‌العمر نسبت داد که ممکن است در برخی افراد مبتلا به اوتیسم یا ناتوانی ذهنی وجود داشته باشد. به همین دلیل، متخصصان بالینی باید در دوران بزرگسالی، وضعیت پایه مهارت‌ها و توانایی‌های حرکتی هر فرد را ثبت کنند تا تغییرات احتمالی در طول زمان قابل شناسایی و پیگیری باشد.
نقش داروها در بروز علائم شبیه پارکینسون
پژوهشگران گزارش کرده‌اند که حتی پس از در نظر گرفتن داروهای تجویزشده، ارتباط میان اوتیسم و افزایش احتمال علائم پارکینسونیسم همچنان مشاهده شده است. با این حال، آن‌ها بر ضرورت توجه پزشکان به عوارض جانبی داروها تأکید کرده‌اند.
برخی داروها، از جمله داروهای ضدروان‌پریشی که ممکن است برای افراد مبتلا به اوتیسم تجویز شوند، می‌توانند عوارض حرکتی شبیه علائم پارکینسون ایجاد کنند. از این رو، بررسی داروهای مصرفی و ارزیابی تغییرات حرکتی افراد در تشخیص علت بروز این علائم اهمیت دارد.
نیاز به تحقیقات بیشتر درباره ارتباط اوتیسم و پارکینسونیسم
پژوهشگران تأکید کرده‌اند که برای درک دقیق‌تر این ارتباط، مطالعات بیشتری لازم است. از جمله پرسش‌های مهمی که هنوز پاسخ روشنی برای آن‌ها وجود ندارد، می‌توان به سن شروع علائم پارکینسونیسم در افراد مبتلا به اوتیسم و عواملی اشاره کرد که ممکن است احتمال بروز یا پیشرفت این علائم را پیش‌بینی کنند.
در مجموع، یافته‌های این مطالعه بر اهمیت پایش منظم وضعیت حرکتی بزرگسالان مبتلا به اوتیسم، به‌ویژه در سنین بالاتر، تأکید دارد. با این حال، نتایج گزارش‌شده به معنای ابتلای قطعی افراد اوتیسم به بیماری پارکینسون نیست و برای مشخص شدن رابطه علت و معلولی، به بررسی‌های علمی بیشتری نیاز است.
